توضیح سؤال :

  آیا همه این افراد ، سخنان رسول خدا را آن‌هم بعد از  چند روز فراموش کردند ؟
پاسخ : 
 هیچ یک از کسانی که در واقعه غدیر خم حضور داشتند ، سخنان رسول خدا را فراموش نکرده بودند ؛ بلکه برخی به خاطر ترس از جان و مال و برخی دیگر به خاطر حبّ دنیا و ریاست ، و یا به خاطر بغض و کینه‌ای که از امیر المؤمنین علیه السلام در سینه داشتند ، خود را به فراموشی زدند ؛ چنانچه غزالی ، عالم مشهور اهل سنت در باره پیمان شکنی عمر بن خطاب می‌گوید :

 من خطبته فی یوم غدیرحم باتفاق الجمیع وهو یقول: « من کنت مولاه فعلی مولاه » فقال عمر بخ بخ یا أبا الحسن لقد أصبحت مولای ومولى کل مولى فهذا تسلیم ورضى وتحکیم ثم بعد هذا غلب الهوى تحب الریاسة وحمل عمود الخلافة وعقود النبوة وخفقان الهوى فی قعقعة الرایات واشتباک ازدحام الخیول وفتح الأمصار وسقاهم کأس الهوى فعادوا إلى الخلاف الأول: فنبذوه وراء ظهورهم واشتروا به ثمناً قلیلا.

 سر العالمین وکشف ما فی الدارین ، ابوحامد غزالی ، ج1 ، ص4 ، باب فی ترتیب الخلافة والمملکة

این کتاب را در این سایت نیز می‌توانید پیدا کنید :
http://www.alwarraq.com

 از خطبه‌های رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه وآله وسلم) خطبه آن حضرت به اتفاق همه مسلمانان در روز عید غدیر خم است که در آن فرمود : هر کس من مولا و سرپرست او هستم ، علی مولا و سرپرست او است . عمر پس از این فرمایش رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) به علی (علیه السلام) این گونه تبریک گفت :

 افتخار ، افتخار ای ابوالحسن ، تو اکنون مولا و رهبر من و هر مولای دیگری هستی .

 این سخن عمر حکایت از تسلیم او در برابر فرمان پیامبر و امامت و رهبری علی (علیه السلام) و  نشانه رضایتش از انتخاب علی (علیه السلام) به رهبری امت دارد ؛ اما پس از گذشت آن روز‌ها ، عمر تحت تأثیر هوای نفس و علاقه به ریاست و رهبری خودش قرار گرفت و استوانه خلافت را از مکان اصلی تغییر داد و با لشکر کشی‌ها ، برافراشتن پرچم‌ها و گشودن سرزمین‌های دیگر ،  راه امت را به اختلاف و بازگشت به دوران جاهلی هموار کرد و [مصداق این آیه قرآن شد :]

پس، آن [عهد] را پشتِ سرِ خود انداختند و در برابر آن ، بهایى ناچیز به دست آوردند، و چه بد معامله‏اى کردند.

 البته ذهبی ، یکی دیگر از بزرگان اهل سنت ، همین مطلب را از غزالی نقل کرده‌ ؛ اما مثل همیشه دستان امانت‌دارش تغییراتی را به نفع عمر بن الخطاب اعمال کرده است .

 رک : سیر أعلام النبلاء، ج 19، ص 328 ، ترجمه ابوحامد غزالی .

ضمن این که بسیاری از مسلمانان ؛ همانند فاطمه زهرا ، سعد بن عباده و ... تا آخر عمر و برخی دیگر تا ماهها بعد با ابوبکر بیعت نکردند ؛ ولی بعد از آن که ابوبکر به قدرت کامل رسید ، با زور شمشیر و سرنیزه مخالفین را مجبور به بیعت کردند .

 چنانچه محمد بن اسماعیل بخاری در صحیح ترین کتاب اهل سنت بعد از قرآن در باره عدم بیعت حضرت زهرا سلام الله علیها و ناراحتی آن حضرت از دست ابوبکر می‌نویسد :

فَغَضِبَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ - صلى الله علیه وسلم - فَهَجَرَتْ أَبَا بَکْرٍ ، فَلَمْ تَزَلْ مُهَاجِرَتَهُ حَتَّى تُوُفِّیَت .

 صحیح البخارى ، ج4 ، ص42، ح 2862.

 فاطمه دختر رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) از دست ابوبکر ناراحت شد ، و تا زمانی که از دنیا نرفته بود ، از دست او ناراحت بود .

 و نیز در باره تخلف بسیاری دیگر از صحابه می‌نویسد :

 حِینَ تَوَفَّى اللَّهُ نَبِیَّهُ - صلى الله علیه وسلم - إِلاَّ أَنَّ الأَنْصَارَ خَالَفُونَا وَاجْتَمَعُوا بِأَسْرِهِمْ فِى سَقِیفَةِ بَنِى سَاعِدَةَ ، وَخَالَفَ عَنَّا عَلِىٌّ وَالزُّبَیْرُ وَمَنْ مَعَهُمَا .

 صحیح بخاری ، ج8 ، ص 26 ، کتاب المحاربین .

زمانی که رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) از دنیا رفت ، تمامی انصار با مخالفت کردند و در سقیفه بنی ساعده جمع شدند ، و نیز علی (علیه السلام) و زبیر و کسانی که همراه آن‌ها بودند ، با ما مخالفت کردند .